nie jest dobrze. przerażam samą siebie i wszystko dookoła mnie przeraża, drga i migoce i nic nie jest pewne swego istnienia. nienawidzę być wkurwiona a jeszcze bardziej nienawidzę powodów mnie wkurwiających. zastanawiam się gdzie szukać sensu, punktu zaczepienia i im bardziej staram się go dotknąć tym dalej odskakuje ode mnie jak pchła i to w postępie geometrycznym. mam w sobie zbyt dużo złych emocji które się wzajemnie napędzają i mam ochotę coś po prostu najzwyczajniej w świecie rozpierdolić i najzwyczajniej w świecie wszystko mnie wkurwia. zatraciłam gdzieś (nie wiem, kurwa, w szkole?) w ciągu dwóch dni sens wszystkiego, wraca zima i wkurwia mnie wiatr wiejący z prędkością chujwiejakdużą. staję się powoli chodzącą bombą zegarową, no tak przecież sezon pylenia roślin się zaczyna i potrwa to dopóki nie spadnie deszcz i jeżeli nie uda mi się przetrwać największego wkurwienia jakie będzie trwać przez najbliższe dni to może odzyskam wiarę w sens tego co robić chciałam zamierzałam blablabla. natomiast z perspektywy dzisiejszego dnia moje stany lękowe są jak jakaś pierdolnięta sinusoida o współczynniku 100, jak elektrokardiogram osoby z migotaniem komór albo mu te komory podskakują bo innego wytłumaczenia nie ma. jeśli szybko nie zrobi się ciepło stan mojego umysłu niedługo sparaliżuje wszystko dookoła i uniemożliwi mi dalszą współpracę nie dość że narządów wewnętrznych to dodatkowo z innymi ludźmi i kurwa mać chyba mam schizofrenię i ta druga sierka normalna poszła na jakiś urlop bo po prostu tracę zmysł prawidłowego myślenia.
i do kurwy nędzy, jestem wkurwiona i mam ochotę rzucić wszystko w kąt i jakoś się wyładować. czuję jednak że nie uda się to i będzie trzeba je stłumić albo wylać z siebie, oczyścić umysł chociaż do jutra.wcale nie jest dobrze.
nie ma nic, nie ma mnie
chyba to ten stan z chodzenia boso po asfalcie w nocy
i wdech
OdpowiedzUsuńi wydech
i wdech
i wydech
;*